“Bir Şey” Olmak

Finaller bitti, bütler geçti ya da geçer gibi yaptı ama sonunda bir okul sezonu daha kapandı. Büyük bir özlemle dönülen aile evinde bayram telaşıyla karşı karşıya kaldık. Yapılan temizlikler, yemek hazırlıkları, akraba ziyaretleri, kaçan kurbanları yakalama çabaları… Klasik bayram aslında değişen hiçbir şey yok.  Değişmeyen şeyler arasında bir de akraba ziyaretlerinde dönen muhabbetler var. Hepinizin vardır hayatın sillesini yemiş bir amcası, her şeyin en iyisini bilen bir yengesi, akademik kariyerinizi yöneten bir dayınız, yaşınızın çizelgesini tutup evlenmenizi bekleyen bir teyzeniz ve beraberinde çığ gibi gelen sorular; “işte biz gençken böyle değildik size her şey kolay” ya da “ şu bölümü okusaydın şunu yapabilirdin ama hayırlısııı” ve ya “ ee evlilik ne zaman?  Yok mu birileri? “ “ben senin yaşındayken, ben senin yerinde olsam” vee daha niceleri. Sorulara uygun bir cevap bulacağız diye şekilden şekile giriyoruz. Yüzümüzde zoraki gülümsemeyle kafa sallayarak nasihatleri dinliyoruz.

     Çocukluğumuzdan beri aynı şeyleri dinliyoruz ama çocukken daha rahat cevap verebiliyorduk sanki. Sahi kaç yaşından itibaren bize ne olacağımız, ne yapacağımız sorulmaya başladı? 5,6 belki 10? Hatırlamıyorum. Hayat akışında anlamı değişmeden şekil değiştiren bu sorulara cevaplarımız hiç sabit olmamış. Biz doğru cevabı ararken bazıları bizim yerimize cevaplar vermiş.

 “Benim oğlum çok başarılı bir mühendis olacak”

 “Benim kızım bir avukatla evlenecek”

 “Aslan yeğenim çok büyük adam olup hepimizi kurtaracak”

  “Çocuklarım benim emeklerimin devamını getirip beni hayal kırıklığına uğratmayacak”

     Sanki bizim için bir oyun kurulmuştu. Aslında kim olduğumuz, ne olacağımız, görevlerimiz belliydi. Hepsi biz farkında olmadan tasarlanmıştı ama ayıp olmasın diye bize de soruyorlardı sanki. Baştan beri programlanan oyun içerisinde çıkış yolu arayıp durduk. En güzel yaşlarımız bize çizilen sınırlardan çıkmadan cevap arayarak geçti. Doğru cevabı bulmaya çalışırken aynı zamanda hayal kırıklığı olmamaya çalıştık. Sandık ki hayatın akışında aramaya devam edersek buluruz doğru cevabı, yeteriz herkese. Bir sonu olduğunu düşündük, belki de hala o sonu bekliyoruz. Ne kadar hızlı koşarsak koşalım hayatın akışında o herkesin beklediği doğru sona ulaşamıyoruz. “Bir şey” olamıyoruz, hayal kırıklığı oluyoruz. Ama bitmiyorlar, yaşadığımız süre boyunca herkes kendisi için “bir şey” olmamızı bekliyor. Kişiler değişiyor, beklentiler değişmiyor. Zaman geçiyor, yaş alıyoruz. Belki 30 larımızda belki 40 larımızda belki de daha ilerde yaşıyoruz bu aydınlanmayı. Yavaş yavaş anlıyoruz hayat akışında “bir şey” olmanın bir son değil, aslında yolun kendisi olduğunu..   Sonra bir anda kafamdaki bu düşüncelerden sıyrılıyorum. Etrafımdaki uğultular netleşmeye başlıyor. Bu düşüncelerimi onlara cevap olarak mı kullandım? Tabikii hayır. Unutmayın ki bizim hiç bir cevabımız onları tatmin etmeyecek. Bayramın olmazsa olmazı belki de en sevdiğimiz kısmına geldik. Muhteşem yemeklerle donatılmış sofralar.. Bütün hanımefendiliğimle(!) ve yüzümde en sahici gülümsememle onlara katılıyorum. İyi bayramlar 🙂