Birikmişliğin Verdiği Tükenmişlik

Birikmişliğin verdiği tükenmişlik. Bazen her şey bitti sanırız. Çiçeğimiz solmuş gibi hissederiz.
Sanki bir daha açmayacakmış gibi. Tükenmişizdir. İçimizden gelen his olduğumuz yerden yok
olmaktır. Sanki uzunca bir vakit aynı girdabın içinde gezinir dururuz. Girdap solmuş çiçeklerle
doludur. Nilüfer çiçeğini arar gözümüz köksüzlüğüyle çıkarır belki bu girdaptan diye. Girdap dedim
biraz daha açsak ya bunu. Öyle bir girdapki kırgınlıkları, göz yaşını, hayal kırıklıklarını, umutsuzluğu
içine çekmiş sarmaşık gibi sarmış. Sarmaşıklar yüzünden hisleri de çözümleyemiyoruz. Ah güzel
sarmaşık biraz rahat bıraksan hisleri.
Bulsak görülmeyen duyulmayan hislerimizi.
Sorsak hislerimize seni kim üzdü? Kime değer biçtin de bu denli kırdı seni. En çok değer
verdiklerimiz yaralar bizi beklentimiz en çok onlardadır. Beklentimizi sıfırlamak yaralarımıza
pansuman olur kim bilir.
Köksüzlük ararsak kurtulur sanırız ama bilmeyizki asıl kök biziz. Solmuş çiçeklerin kökleri yeniden
yeşerince çıkabiliriz bu girdaptan.

Ne demiş Mevlana;
Bir gün gelir,
Açmaz dediğin çiçekler açar.
Gitmez dediğin dertler gider.
Bitmez dediğin zaman geçer.
Hayat öyle bir sır ki;
Önce şükür,
Sonra sabır,
Sonra da inanmak gerek.