KASVETLİ AHENK

Titreyen ellerim, hızlı hızlı atan kalbim ile satırlara yığıldığım bir gece daha. Üzerimde asırlık bir yorgunluk ve de günü geldiğinde toprak olacak o bedeni taşıyordum. Ruhum ise gözyaşlarım ile yıkanmış, acıdan deliye dönmüştü. İçime dünyaları sığdırmıştım lakin dünya beni içine sığdıramamıştı.

Köklerim bu hayata tutunmak için oldukça zayıftı. Devrilmek üzere olan kocaman, zayıf bir çınar ağacıydım. Dallarımda yuvalanmış olan kuşları duyabiliyor musun? Ne de acı ötüyorlar öyle. Devrilecek olan çınarın yasını tutuyorlardır belki de. Sonlanan bir hayatın acısını bin hayat çekecekti.

Tuz buz olmuş gönül devletleri, bahar yüzü görmeyen sıcak iklim bitkileri ve niceleri. Uyum içinde olan kasvetli birer ahenktiler. Ciğerlerime doluyordu nefesimi kesen o ahenk. Kalbim ise binlerce mezarlığı içinde barındıran feryat yuvası. Avazı çıktığı kadar susan bir feryat. Tüm yüreğim bunlardan oluşuyordu. Acı dolu kalbin küçük evreni. Umarım bir gün acı dolu bu kalp de baharı tadar, çiçek açar, neşe dolar..