Çıkmaz Yol

Dedi ki ‘O fotoğrafta çok güzel gülmüşsün’

Dedim o fotoğraf çok eski…

.

.

İplerin koptuğu yere

Geçmişe dönmem gerek

Ben aslında kimim?

Var oluşum bir gerçek

Ama yaşıyor muyum?

Bilmiyorum

Zaten her şey muallak

Kafamda bin türlü sorular…

Küçük bir kıvılcım bekleyen umutlar…

En büyük düşmanı kendisidir insanın

…

Adalet duygunu öldür

Yoksa daha çok yanar canın

Ve sevgiyi kime besleyeceğim?

Bu dünyadan hiçbir şey götüremesem de…

Ufacık bir tebessümüm olsa

Belki biraz da umudum

Ne olurdu sanki?

Öldürmeseydik birbirimizi

…

Yolun en başına dönemem

Yürüdüm

Kolay vazgeçilmiyor emekten

En  karanlık caddelere çıksa da

Kendi yolunu çizmeli insan

Bu hayat benim demeli

Çok geç olmadan

…

Bir düşün

Hayallerini yokla

Anlatma kimseye gülerler

Belki bir çocuk anlar

Meğer nasıl bir şeymiş?

Büyüdükçe küçülmüşüm

Korkar olmuşum daha çok

Korkaklar her gün ölür ya…

Bana bir kıvılcım gerek

Bir de deli cesareti

Bırakın deli desinler

Akıllılardan kime fayda var?

İnsanların ne düşündüğünün…

Eğer bu hayat benimse!

Ne önemi var?

…

Düşünüyorum da…

Ya ömür boyu yanlış yolda yürürsem

Bedenimi ömür boyu taşıyıp…

Ruhum kayıverse ellerimden

Ve ben onu unutsam

Kaybolsa avare avare beni dolaşsa

Peki ya onu bulamadan…

Yolun sonu gelmiş olsa

Nasıl mutlu olur ki insan ?

Ömür boyu istemediği bir hayatı yaşasa

Nasıl kendini bulabilir ?

Başka biri olsa

…

Ah diye bağırmak geliyor içimden

Kimseyi rahatsız etmeden

Öyle içime içime sessizce

Ben çok değerliyim diye…

Avutuyorum kendimi

Bir yetim gibi başını okşuyorum

Ruhumu yalnızca ben kurtarabilirim

Çekip alabilirim yad ellerden

Belki bir gün mutlu bile olabilirim

Hala bu yolda yürüyorken

Her şeyi değiştirebilirim

Kendi yolumu çizebilirim

Umuyorum…

Yazan: Ali Soydan

.

.