Düşüncemin Sesi

Büyüdün artık! Gerçekten de büyüdüm mü? Büyümek… Tek kelime ama dolu dolu, insanın yüzüne  hakaret ediyormuş gibi. Büyümek sadece yılların geçmesiyle mi gerçekleşir? Peki ya ben hâlâ yedi yaşında elma ağacına bağlı, tahta salıncakta sallanan o küçük kız olarak kalsam olmaz mı?  Tek düşüncem bulutlara dokunmak olsa hiçbir şey düşünmeden erkenden uyuduğum gecelere gitsem çok mu şey istemiş olurum? Çünkü artık büyümenin verdiği düşünceleri taşıyamıyorum. Kafam çok dolu. Nasıl? Niçin? Soruları aklımı alacak gibi.

Düşünce, o adlandırılamayan, hâlâ şurada, sessiz sedasız bekliyor. Şimdi sanki şöyle diyor: “Öyle mi? İstediğin bu muydu? Ama sen onu hiç elde edemedin ki. İstediğini hiçbir zaman da elde edemeyeceksin. Başka biri de elde edemeyecek. Ve ardından koca bir kahkaha”. Bu düşünceler büyümenin verdiği kötü hediyeler gibi hep başucumuzda ve hep bizimle beraber bizden asla kopamayan bir bağımızmış gibi… Ama bu düşüncelere inat hayatın verdiği zorluklarla boğuşmalıyım ya ben onu yeneceğim ya da o beni bitirecek.

İşte büyümek böyle bir şey, sert bir tokat gibi insanın yüzüne çarpıyor. Yavaş yavaş acısını gösteriyor. Büyüdükçe acısı katlanarak artıyor. Bazen bu durumdan kaçmak için kendini bir çukura hapsetmek istiyorsun, bazen de ıssız bir adada yalnız kalmayı. Ama ne yaparsan yap yine de kaçamıyorsun. Ya yüzleşeceksin ya da pes edeceksin.

Hiç var olmamış gibi!

Hayata inat yeni başlangıçlar inşa etmelisin. Yıkıldı mı tekrar dene. Devrildi mi ayağa kaldırmasını bil. Ama yeter ki pes etme! Çünkü hayatın bizden istediği bu. Yazık! Ne istediğimi şimdi o kadar iyi  anlıyorum ki! Sıkıntıları kesip atan, trompetlerin tiz sesleri gibi ortaya çıkan gerçek başlangıçlar. Peki ya sonra hayat kucak açacak  mı bana? Yanımda olacak mı bu koca dünya?

Ve ardından gelen uzun bir sessizlik. Ve sonra şöyle diyor: “Her şey senin elinde…”