Düz

Ah Ortadoğu’yu ihtiyaç halinde sevmeler yok mu, onlar bitiriyor bizi.
Belki de kırmızı elmalar.

İnciler aslında çakıl taşları, rol kesiyorlar.

Böğürtlenler fazla kızarınca tatlanıyor.

İnsanlar çoğalınca Ortadoğu’da birikiyorlar

Ortalık mahşerin provası

Bir mazlumun diğer mazlumu tanımadığı mahşer.

Fakat mazlumların tepesine binmiş zalimler İsa Mesih peşinde.

Bir çakıl taşı olsam diyorum, inci gibi kıymetlenir miyim,

Yeşil, ekşi bir elma olsam severler mı beni?

Seyhun yahut Ceyhun olayım severler mı o vakit beni, o vakit güler mı Ortadoğu.

Adıgüzel’in de dediği gibi; bizi bu ideolojiler, yahut sırf manavlar da şiire inansın diye kırmızı olan
elmalar…

Bilmiyorum sayın yargıç her şey gibi bunu da bilmiyorum.

Ne ideolojileri, ne kırmızı elmaları ne de incileri, hiçbir şey bilmiyorum.

Tek bildiğim, tek kusurum ve tüm kusurlarımın sebebi; bakarken kör, yaşarken duygusuz,
konuşabilirken dilsiz olmam