Herkese Benden Bi Çorba

Bir mekândayım.

Burası bir kafe.

On iki tane dikdörtgen masanın doldurduğu bir yer burası, rahat koltuklarla beraber. On iki masa ve küçük bir mutfak.

Yağmur yağıyor, gök delinmiş gibi. Bir şeyler yazmayı deniyorum. Bu açtığım kaçıncı yazamadığım sayfa bilmiyorum. Yazmam için en uygun zamanlardan biri oysa. Yağmur, kahve, müzik… Kulaklığım kafedeki televizyon sesini bastırıyor, yanımda bitmiş kahve bardağı. Ve ben yazmayı, konuşmayı, içimden gelenleri dökmeyi istiyorum, içim çok gürültülü… Oğuz Atay’ın “yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı.” dediği kısımdayım aslında. Kulağımda hüzünlü bir şarkı var, veremem ismini sizlere, bir benim kulağıma yakışır bu kadar hüznü duymak. En çok bana yakışır, bu hüzün, bu keder, bu üzüntü. Benim gözüme, benim kulağıma, benim ellerime, benim gönlüme, benim ruhuma… Bir benim bedenime yakışır bu kadar acı. Acıdan taşan bir bedenim ben, ruhum onunla yoğrulmuş, sahte neşeme kanmayın. Binlerce kırgın çocuktan biriyim ben de, beni avutacak sözcükler bulmaya çalışmayın. Hiçbir sözcük yaşanılanları değiştirmeyecek, acımı geçirmeyecek. İçinizden biriyim ben de. Ne çok mutlu ne çok umutlu, ne çok neşeli, ne de çok mutsuz. Sizinle benzer mutluluğum da mutsuzluğum da. Sadece belki canım sizden biraz fazla yanmıştır. Ortalama acıların üstünde görüyorum kendiminkileri, ah incinmeyin bana sizinkileri küçük görmüyorum. Ben çığlıklarımı büyük görüyorum sadece. Boyumdan büyük, kilomdan fazla, haddimden çok. Kaç kiloyum söylemem ama.

Mutfağı görebiliyor gözlerim, ev gibi geliyor burası bana. Yemekler istediğimiz zaman yapılıyor, kişi sayısına göre, sıcak sıcak. Ev gibi bir his doluyor işte içime. Ben evin ne demek olduğunu da bilmem pek. Eve dönmek, eve gitmek, evde olmak nasıl şeylerdir bilmem. Bu, kelimenin tam manasıyla bilmemek. Ben işte bazı şeyleri hiç bilmem. İnsanlar geliyor, yağmurdan kaçıyorlar, öyle bir şiddetle yağıyor ki, belki göğün de gönlü bir şeye kırıldı da döküyor bu kadar yağmurlarını. Bilemem. Kim kırgın, kim üzgün, kim dertli bilemem. Anlatılmazsa bilemem. Söylenmezse duyamam. Gösterilmezse göremem. Aciz bir kulum ben. Beklentileriniz büyük olmasın benden. Gücenmeyin bana, kırılmayın. Sizin kadar insanım bende, ancak sizden çok benim sevgim, biliyorum. Sizin gibi sevmiyorum ben, sizden çok, sizden farklı. O yüzden incinirim sizin alınganlıklarınıza, gözümün görmediğine alınmayın. Sessiz akar benim yaşlarım, kimseler bilmeden. Ruhunuz duymadan. Benim duymadıklarıma kızmayın o sebeple. Bir sizi mi görmediler sanıyorsunuz, bir sizi mi sevilmedi sanıyorsunuz, bir siz mi akıtıyorsunuz inci yaşlarınızı? Bende öyleyim. Söylemiyorlar ama yanınızdakiler de öyle. Siz de duymuyorsunuz, siz de görmüyorsunuz, siz de bilmiyorsunuz. Bilmedi diye kızmayın başkalarına. Kimse bilemez kimsenin acılarını. Öfkenize sahip çıkın, hayata olan kırgınlıklarınızı başkalarından çıkarmayın, kırgın ruhlarımız var bizim, inciniriz. İncitmeyin.

Yağmur yağarken dökülüyor gönlümden bu cümleler. Ellerim titriyor yazarken, nedendir bilmem. Pek mi üzüldüm acaba? İnsanlar geldi, insanlar gitti. Yağmur hala yağıyor, ben oturuyorum on iki masanın birinde. Birazdan sıcak bir çorba isteyeceğim, içim ısınır, iyi gelir. Hem ihtiyaç var sıcak şeylere, içimizi ısıtacak şeylere. Siz de gelirseniz bu on iki masalı, küçük mutfaklı kafeye bir sıcak çorba için benim gibi. Ve beni hatırlayın bu yerde, gözleriniz beni göremez belki ama hatırınıza geleyim. Bu arada hesaplar benden…

04.01.2021