GÖRKLÜ BİR MELEĞİN KANATLARINDA

Akıl kırıntılarım kalbimin dört bir yanına dağılmıştı. Bedenimden kopan ruhum sura üflemiş, gönül devletleri küle dönmüştü. İğne ipliğine bağlı umudum ise boynuma urgan olmuştu. O bile nefesimi kesememiş, beni hayattan koparamamıştı.

Ne toprağa karışabiliyordum ne de gönül devletlerini hayata döndürebiliyordum. Heba olmuş papatyalar üzerinde yalın ayak anılarımı yokluyordum. Baharlardan eser kalmamıştı. Yüreğim bu kasvetli manzaraya dayanamamıştı.

Tutunamayanların vücut bulmuş hali gibiydim sanki. Tutunmaya çalıştığımsa binlerce kişiye mezar olan uçurumun ucunda yetişen narin görünümlü papatyaydı. Tüm hayatım bu papatya ile anlam kazanır, ruhum yeşerir diye düşünüyordum. Ta ki tutunduğum papatya ile uçurumdan düşene değin. Ruhumun ağırlığı ile hızlı bir şekilde hüsran dolu topraklara çakılmıştım.

Bilincim yavaş yavaş beni terk ediyor, göz kapaklarım ise beni karanlıkta bırakmak için hazırlanıyordu. Son bir kez gözlerimi gökyüzüne doğrultmuştum. Veda dolu bakışlarımın ardından kanatları kanlanmış bir melek belirmişti. Beni bu cehennemden çıkarmak için mi gelmişti yoksa yürek yangınımı harlamak için mi?

Bu sorulara cevap verecek gücü kendimde bulamamıştım. Sır dolu bakışları ile gözlerimin içine bakıyordu. Yoklamakta olduğum anılarımın tek özel parçasıydı o. Ruhumu ezberlemiş olan, sonlu dünyamda bana sonsuzluğu kılan..

Onlarca asırdır devam eden sonsuzluğumun her günü, huzur birikintilerimin ilk günkü heyecanını ve tutkusunu barındırıyordu. Görklü bir meleğin kanatlarında saklıydı ilklerim ve de sonlarım. İlklerle dolu deryalarımızın sonsuzluğunda..