Gülümseyen His

Hislerimizi hissederek yaşıyor muyuz acaba. Bugün de hava bozuk elime bir kitap aldım. Hani olur ya hislerine tanıdık gelen cümlelerin altını çizerken sayfaların arasında bir yerde solmaya yüz tutmuş, gülün burukluğunu çizdiğin cümleden daha çok hissedersin. O burukluk tablolara yansıma, insanlara hayranlık ama sana hissettiklerinden başka bir şey hissettirmez. Artık raftaki tozlu sayfaların arasında yer edinerek belki içi açılınca yere düşen veyahut sayfaları hızla çevrildikçe savrulan kurudukça güzelliği değerlenen fakat günden güne yok olmaya başlayan birkaç zaman öncesinde açarak kök salmak istedikçe ne açabilen ne içerisinde bu umudu taşıyabilen fakat değerini artık manzaralara saklayan o gülü anlarsın.
Sayfaları çevirdikçe tanık olduğun o koku ve okudukça tanıdığın kız çocuğunun olasılıklar, ihtimaller, düşüncelerinin belirsizliğinde dalgalanan duruşuna hayallerinin gülümsemesinin yerleştiğini fakat yüzündeki ifadeyi adeta elinde tuvali bulunan ressam misali gözler önüne sermek zihnindekileri dökmek istersin. Avuçlarının arasından kayan halatı tutarken ellerine bakmadan ruhuna yüklenerek yaşananları, yaşanması mümkünken yaşanamayanları düşündüğünü fark edersin işte tam da bu yüzden hüzünlü bir ruhu renkli bir kişiliği olduğunu anlamlandırırsın. Her şeyden birer parça barındırarak oluşturduğu bütünlüğünü sığdırmaya çalışırken sığamadığı fotoğraf karesini kendi çektiği için yer alamadığının farkında olmadan kendine bir yer arayıp durduğu an durulduğunu artık kendi çerçevesini kendi oluşturan resmini kendine göre ayarlayan o insana dönüştüğüne şahit olursun.Kendini kendiyle geçinecek kadar istekli kılmanın önceliğinin çok ayrı olduğunu bilinmezliğe adım atarken daha sağlam basarak ilerlemesinin yolunu kendine ait yaparak sarsılmaz duvarlar katetmesini sağladıkça içten içe sevinirsin onun adına.İçerisinde hem korku hem cesareti aynı an da barındıran o kızı okumanın verdiği hisle havanın bozukluğuna umut dolu bakarak kapattığın kitabın içerisindeki gülü burukluk kız çocuğunu gülümsemenle yani gülümseyen hisle hatırlayarak kitabı yerine bırakıp başta sorduğun sorunun cevabını bulduğunu hislerinin hissine varmanın öncelikle buna alan açarak mümkün olduğu kanaatine vararsın.