Yaşamadan Öğrenme Sanatı

Hepimizin farklıdır sınavları. Nasıl başa çıktığımız, nasıl kabul ettiğimiz, aldığımız dersler… Yolun yolcusuyuzdur. Ya yaşarız sınavları ya da eşlik ederiz yaşayanlara. Belki tam anlayamayız yaşayını ama hissederiz o hüznü acıyı. Tam anlamıyla acıyı hisseder miyiz? Bu pek muammadır. Kendimce “Yaşamadan Öğrenme Sanatı” derim. Bu kısacık ömüre gerekmeli bu sanat yoksa onca acının kahrını nasıl sığdırabiliriz. Bir kitapta okumuştum; insanların yaşadıkları acıları hissedebildiğin kadar insansındır. Dertliye dertlenmek. Bunca insan çabası belki bir cümle derman olur diyedir.

Her acının derinliği belki bir kahkahda belki bir göz yaşında belki de bir iç çekişin içerisinde gizlidir. Etrafımı izlerim. Hisleri en çok gözler anlatır. Aradığım cevabı gözlerin derinliklerinde bulurum. Acının derinliğini gözler anlatır. Kahkahadan sonra gelen bir bakış vardır. Gülerken gözler adeta o kişinin hüznünün derinliğini anlatır. Sanki bulunmak isteyen derin çığlıktır ama herkesin çok zorlandığı; yüzleşmek istemediği saklanıştır. Göz yaşı hüznün kelimeleri gibi gözlerden dökülür. Gözlerden dökülen o yaşlar insanın söylemediği cümleler olur. Gözlerden dökülen boncuk boncuk göz yaşları kör kuyu da inci taneleri gibidir. İç çekiş; artık ne kahkahası kalmıştır ne de göz yaşı.. Sadece bir iç çekiş her şey rağmen devam etmeyi hatırlatır. Yolda duraksamda nefestir adeta.

Bir iç çekiş; her şey olur, her şey büyür, her şey geçer, hayat kalır der.