İçsel Savaş

İnsan ne zaman kırılır bilir misin? Sandığı kadar önemsenmediğini, sevdiği kadar sevilmediğini fark ettiği zaman. Bu his, kapı yüzüne kapanmış da sen o kar kışta soğukta kalmışsın gibi, kalbini üşüten bir his. İşte insan o zaman vazgeçmeye başlar. Kâh isteyerek kâh istemeyerek, çünkü zorunda kalmıştır.
Belki de o kapı her zaman kapalıydı ama “umut” bize o kapı arkasında, bizim için de birinin olduğunu düşündürüyordu.
Umut, zamanla yerini hayal kırıklığına bırakır. Her bir kırık parça, insanın içindeki sevgiye dair inancını zedeler. Bazen, yaşanan her şeyin ardından bir şeyler öğrenmek mümkün olsa da, o acı her zaman kalpte bir iz bırakır. İnsan, sevdiklerinin yanında olmayı, onların da kendisini sevmesini bekler. Ancak bu denge bozulduğunda, içsel bir savaş başlar. Kırılmanın eşiğinde olan bir insan, duygularını bastırmaya çalışırken, aslında kendine en büyük zararı verir.
İnsanın kırılma anları, hayatın acı gerçekleriyle yüzleştiği zamandır.
Umut, bazen bizi korurken, bazen de en derin yaralarımızı açar. Bu yüzden, sevdiklerimize olan sevgimizi her fırsatta göstermeli ve onları gerçekten önemsemeliyiz. Çünkü kapının ardında kalacak olan, belki de hayatımızın en değerli anılarıdır.