İnsan Kalmak

Hepimiz doğduk, çocuk, kadın,erkek olduk. Ama hepsinden önce doğduk. İnsan olarak doğduk. Toplumun kıyafet gibi giydirdiği sıfatlardan önce insanız. Bu çok değerli. Bu dünyaya bir hamam böceği olarak gözlerimizi açabilirdik ya da bir fare ya da bir kelebek. Hiçbir şeyin farkına varmadan öylesine ölürdük. Kimse fark etmezdi. Ama insan olarak doğduk. Aslında ne kadar harika bir şey. Duygularımız oldu, sevebilme yeteneğimiz oldu. Lakin biz bunları kaybettik.. Sevgi yerine nefreti, duygularımız yerine çıkarları tercih ettik.Ne kadar da uç noktalar değil mi? Gözümüzü açtığımız dünya ve içine düştüğümüz toplum bizi bu iki aşırı uca mecbur kıldı. Biz neden sevmek ya da nefret etmek zorundayız? Neden bu iki aşırı uca mecburuz? El alem ne der insanlar ne konuşur demeden; insanız.. İçimizde iyi de var kötü de. Hata yapabiliriz diyerek kendi varoluşumuzu desteklemeliyiz. İnsanız masum da biziz suçlu da. Kim olabildiğine beyaz ya da kim olabildiğine siyah.. Kaldırın örtüyü, her ailenin altında tomarla pislik. Hepimizin içinde var o karanlıktan. Kim masumiyetini kaybetmeden yoluna devam edebilir? Ama bir parça kalır o masumiyetten, çünkü vicdan hiçbir zaman temelli gitmez.