Mürekkebin Sancısı

İnandığım kendi doğrularım ve evin geneline aykırı soğuk duvarlarım vardı. İnadına boyardım ve çıkardığında izi kalacak posterler asardım. Kalbime garip gelenleri ve en çok kalbine garip geldiklerimi yazardım. Göz yaşını mürekkebi yapan herkese diye başlardım. Sonra sessizlik..

Bazen içinde olup bitenlere sadece yangın diyemiyor insan. Aynı anda yıkıcı depremler yaşanıyor. Her şeyi yerinden söken hortumlar ve kasırgalar.. İnsanın içinde düştüğü yeri talan eden bir hayal büyüklüğünde çığ oluyor. Sel basıyor yüreğini.. Sonra çölleşiyor aniden ve yeniden kızgın kumlar yakmaya başlıyor. Doğada aynı anda yaşanamayan bu olaylar aciz bir bedene sığabiliyor. Akabinde kendi gücü kısıyor kelimelerin sesini. Kelimelerin anlatamadığını sessizlik anlatmaya başlıyor. Susarak veriliyor sonraki savaşlar. Kocaman bomboş bir alanda sadece sana yankılanıyor kendi sesin. Sonra sandığın kadar yalnız olduğunu hatırlıyorsun bu savaşta. Öyle olmadığını söyleyenler olacak, inanma.. Kazananın ya da kaybedenin cesetlerle ölçüldüğü bir savaş değil bu ama ölüm ikisinde de mutlak son. Bu bizim savaşımız kendimizle olan, bizim yarışımız kendimize yetişmeye çalıştığımız. Bu bizim mürekkebimiz kağıda ahenkle damlayan ve bizi en çok biz yapan.