İzler

Zaman ve geçerken bedenimize bıraktığı izler. İzlerin basit nedenleri mi var yoksa derin anlamları mı?
Sadece ellerime bakıyorum hatta sadece sağ elime bakıyorum.
İşaret parmağımın ucundaki kabarmış deri parçası, ilkokuldayım daha on yıllık olan hayatımda bıçak bile tutmamışım diyorum ‘anne büyüdüm ben lütfen kocaman oldum patates soyabilirim!’ Soymaya başlamamla bir ağlamanın başlaması arasındaki otuz saniye…Büyümek isteyen minicik çocuk halim ve kanayan sağ işaret parmağım.
Orta parmak eklemimdeki yara izi, lisedeyim kedim bana şirinlikler yapıyor yüzümde kocaman bir gülümseme o andayım ve o anı yaşıyorum. Hayatı, yaşananları unutma korkusuyla telefonuma koşuyorum fotoğrafını çekmeliyim unutmamalıyım bu anı fotoğrafını çeksem sanki daha sonra o an gibi hissettirteceğini sanıyorum elimi çarpmamla kopan bir çığlık. Unutma korkusundan orta parmağımdaki yara izi.
Bileğimdeki kesik, üniversitedeyim, büyüdüğümü hissedebiliyorum artık aceleyle yapıyorum her işimi, zamanın hızla geçişinin farkındalığını yaşıyorum büyüdükçe her saniye benim için çok önemli hissettirmeye başlıyor vakit kaybedemem asla! acelemden elimden düşen bardak her yerde cam parçaları bileğimde kesik, çığlık da atmıyorum artık ağlamıyorum da sadece kendime kızgınlığım var. Hızlı büyümek istemediğimden bileğimdeki üç dikiş izi.
Derin anlamları var izlerin hem bedenimize hem ruhumuza işleyen. Büyümek için çabalarken artık zamanı durdurmayı yavaşlatmayı istemek… Zamanın umurunda bile değiliz hızla akmayı devam ettiği yetmezmiş gibi bir de bedenimizde geçmeyen izler bırakıyor.