Kaygıların Manzarası

Yazılarımın hayatımın akışına göre olacağını söylemiştim. Teslim haftasına yaklaşmamız sebebi ile kaygılarım da artmaya başladı ve yazıya dökerek kontrol altına almaya çalışayım istedim.

Kaygı, potansiyel olarak tehlikeli gözüken uyarana karşı verdiğimiz tepkidir.

Doğduğumuz an hayata kaygılarımızla geliriz. Kaygılarımızın eksikliğini tamamlamaya çalışarak büyürüz. Büyürken çeşitli aşamalardan geçerek bizi biz yapan değerleri görmeye çalışırız. Ancak geçtiğimiz zorlu aşamalar geride kalmaz. Vardığımız her aşamaya önceliklerimiz de eşlik eder ve öngörülemez birliktelikle ilerleriz. Kaygımızı ne kadar tanıyabilir ve ne kadar kontrol altına alabilirsek o kadar güçlenerek yolumuza devam ederiz.

Öte yandan birbirine çok benzeyen diğer kavram olan korku ile kaygıyı karıştırmamak gerekir. İkisinin birbirinden temel farkı korkunun somut bir nesneye karşı verdiğimiz tepki olmasıdır . Kaygının bir nesnesi yoktur. Korkunun bir nesnesi olduğu için daha kolay zapt edilirken kaygıda durum böyle değildir. Yerleşmiş ve hastalık derecesine ulaşmış bir duygudur. Kaygı insanın dünyasının anlamsızlığı karşısında üzerine çöken hiçlik durumundan silkinmesi ve kendine gelmesi için gerekli bir ruh halidir. Yani insanın kendi varoluş yolculuğunu anlamlandırmadaki en yakın arkadaşıdır. Varoluşumuzdan bu yana bize eşlik eden kaygıyı dışarıda bırakamayız. Kaygılarımızın fazlası bizi içine çeker, azı ise savunmasız bırakır. Kaygı olumsuzdur çünkü akıl dışıdır ve rahatsızlık verir. Aynı zamanda olumludur çünkü bizi biz yapan hislerdendir. Kararlarımıza ve eylemlerimize büyük ölçüde yön verir. Bu nedenle hayatımızdaki kaygıları kabul edip yokuşlar aşarak manzaraya talip olmalıyız. Manzaraya talip isek yokuşunda yorulmayı da göze almalıyız..