SONSUZLUĞA DÜŞEN CEMRE

Emsalsiz bir azap, ruhun karantinasında debeleniyor. Kan damlıyor göklere oluk oluk. Söylesene kaç cemre düşmeli kalbe, kanatlanıp uçmak için? Kaç asır gerekli kangren olmuş yüreğime, filizlenip yeşermesi için?

Açılıyor gönül perdem, doluyor içeriye feryat figan ruhlar. Her biri gönüllü, acı ile beslenmeye. Gecemi tatmadan güneşime ortak olmak isteyen niceleri. Deli akan ırmaklar şahidim, hiç olmak isterim şu sonlu ömrün sonsuzluğunda. Sönmeye yüz tutmuş eriyip biten bir mum gibi. Yandıkça yok olan, yandıkça son olan.

İşitir dururum acı acı ağlayan serçelerin çığlıklarını, bir bakmışım yüzüme vuruyor damla damla gözyaşı. Buğulu bir camdan toprağa karışmak için hazırlanmışlar. Peşinden sürüklüyor kendi gibi avare süzülen damlaları da.

Çaylak bi aşkı yok eder mi tecrübeli yalnızlığım?
Müjdelenmiş denizlerime yansır mı gökyüzümün zifiri karanlığı?

Cayır cayır yanan ateşlerimin ardında, gölge oyunu oynamakta çocukluğum. Hiçten ibaret, ne âlâ eğleniyorsa. Berrak kalbimde geziniyor saflık dolu duygularım. Biri de çıkıp demez mi ki kor ateşin olur mu hiç gölgesi?

O gölge belki ansızın çıkar ve tebessüm eder, çiçek açar tekrardan sırtını aynalara yaslayan huzurum. Film şeridi gibi gelir önüme, hatırlarım huzur dolu o gün batımını. Güneşin denizleri süslediği, ağız dolusu bir gülümsemenin hayallerimi izlediği, sonsuz bir huzurun asla tükenip bitmediği..