Bir Daha Aynı Yerden Güvenemem

Bazı kırgınlıklar sessizdir.Ne ses yükselir, ne de kapı çarpılır.Sadece içimizde bir şey yavaşça geri çekilir. Sevdiğimiz birine yaklaşırken güvenin kanatları kırılır. Sonra uçmayı bırakır insan. Hâlâ seviyor ama içten içe eksiliyor.

İnsan bazen küçük bir anın içinde boğulur. Bir bakışta, bir cümlede ya da saklanan bir isimde… Sanki her şey yolundaymış gibi görünür ama içimizde büyük bir çöküş başlamıştır bile. En çok beklediğimiz günde, en hazır olduğumuz anda gelir o soğuk. Ve o an anlarız, “Bu defa toparlamak zor olacak.

”Psikolojiye göre, bir olayın bizi bu kadar sarsmasının sebebi çoğu zaman sadece o olay değildir. O an, geçmişte yarım kalmış duyguların uyanışıdır. Güvensizlikse… genellikle derinlerden gelir. Güvenmişizdir birine, kırılmışızdır. Sonra bir başkasına güvenmek için içimizi zorlarken, benzer bir detay bizi tekrar geriye çeker.

İlişkilerde “abartıyor muyum?” sorusu, çoğu zaman “Görmezden gelirsem beni sevecek mi?” korkusunun kılığına girer. Oysa hissettiğimiz şey gerçekten vardır. Bazen, söylenen bir söz ya da yorgun bir suskunluk… Küçük gibi görünse de insanı darmadağın eder.Her insan anlaşılmak ister; kimse, sevdiği birinin yanında kendini “fazla” gibi hissetmek istemez.Çünkü sessizlik, bazen bir bağırıştan daha çok acıtır.

Şimdi susuyorum.Çünkü yoruldum.Kendimi ifade etmeye çalışmaktan, anlayış beklemekten, kırıldığımı anlatmak için kırılmaktan…

Belki bir gün biri gelir, hiçbir şeyi açıklamama gerek kalmaz.Belki de artık kendimi en çok ben dinlerim.Kim bilir?