Bir Kravat Meselesi:

“Haydi, kalk gidelim, bu şehirden

Gün doğarken ya da güneş batarken… “  diyordu şarkının sözleri.

Yaşadığımız durum hayatın özetiydi. Bir yerlerde birileri eğlenirken bir yerlerde birileri kendi felaketlerini yaşıyordu. Biz evlerimizde huzur içinde otururken belki de alt katımızda yaşayan biri hayatının en büyük korkusunu, en büyük üzüntüsünü yaşıyordu. Bir evde kahkahalar, bir evde gözyaşları… Rengârenk ve siyah-beyaz hayatların bir arada yaşama mücadelesiydi hayat.

Tam da şarkıda geçtiği gibi günün ansızın gelen bir saatinde kalkıp gitmek isterdi insan. Herkesten uzak, her şeyden uzak, gürültüden, karmaşadan, kargaşadan en uzakta olmak isterdi. Sessizliği arardı çünkü sessizliğin huzur olduğunu sanırdı. Kulağındaki sesler kesilirse huzurlu olacağına inanırdı oysa sessizliğin tanımı bir ortamda sesin kısmen ya da tümüyle yokluğuydu; huzurun var olması demek değildi. Ama bizler her zaman inanmak istediğimiz şeyi doğru kabul ettiğimiz gibi bu yargıyı da doğru kabul edip sessizliğin huzur olduğuna inanırdık. Hayatlarımızda sessizlik isterdik, sakinlik. Aslında o zaman korkmak gerekirdi. İçimizdeki sesleri susturduğumuzda, sessizliğimizi duymaya başlardık çünkü. Kendi içimizde sıkışıp kalırdık. Sıkışmak. Sıkışıp kalmak. Hapis olmak. Çaresiz olmak. İnsan en çok kendi içindeki sessizliği duyduğunda korkardı hayattan. İnsanın en büyük karanlığı kendi içindeki ışıklar söndüğünde çıkardı ortaya. En acısı da kendi içindeki karanlığın öfkesini başkasından çıkarmasıydı ve diğerlerinin bunu asla duymamak istemesiydi.

Mesela yan dairemizde her akşam kavga eden çiftin seslerini duymamak için televizyonumuzun sesini çoğaltırdık; kadın dayak yiyorsa bile duymamak vicdanımızı rahatlatırdı, duymayarak olanları olmamış sayabilirdik, bilmiyor sayabilir ve gece rahat uyuyabilirdik. Hatta daha da ötesi sabah işe gideceğimizi düşünerek gürültüden uyuyamıyoruz diye söylenirdik. Sokakta kavga eden insanları gördüğümüzde onları ayırmak yerine çıkardıkları gürültüden ve yarattıkları karmaşadan kaçmak ister ve oradan hızla uzaklaşırdık; çünkü araya girerek başımıza iş açabileceğimizi düşünür ve kendimizi kurtarmanın insanların birbirini yemesinden daha önemli olduğuna ikna olur ve rahat olurduk. Müdahale edeceksek bile bunu birileri bizi izliyor diye yapardık değil mi? İnsanlığımızı başkalarının bakışlarına saklardık. Onlar bizi gördüklerinde de çıkarır ve yardıma ihtiyacı olana yardım ederdik. Bizim insanlığımız ‘başkaları görüp ayıplamasın, yardım edeyim bari’ cümlesinin altındaydı. Beklediğimiz durağın sağ tarafında bir kız çocuğunun gözü önünde babası tarafından annesi dövülse veya öldürülse durur ve seyrederdik. En fazla yapacağımız şey telefonlarımızı çıkarıp onların videosunu çekmek olurdu. Bize bir şey olmasın, kulağımız rahat olsun diye diye vicdanımızın sesini kapatırdık. İçimizde kalan belki iyi olan o ufacık yanı da yok ederdik. Vicdanımızın sesini bile duyamayacak kadar mı istedik huzuru?

Verdiğim örnekler ne kadar sıradan değil mi? Belki birbirini tanımayan iki insanın bile bir telefon konuşmasında birbirleriyle konuştuğu kadar normal, öyle, değil mi? Spesifik, göze çarpan, manşet olan, dikkat çekici örnekler değil verdiklerim, hepimizin konuştuğu kadar sıradan. Konuştuğumuz şeyler ne kadar sıradan… Sıradan olan şeyler niye bu kadar acı verici? Yeni sıradanlarımız insan hayatının ölümleri üzerine günlük konuşmalar yapmak… Ne hoş…

Bizler sessizliği o kadar seviyormuşuz ki vicdanımıza bile kulaklarımızı kapatmışız. Ah, ama unuttum, vicdanımız bir kravata bile bağlı olabiliyordu değil mi? Takım elbisemizin en iyi marka olması bizi iyi insan bile yapabilirdi çünkü kıyafetler içimizi değil dışımızı gösterirdi. Tek bir ütülü cekete verilen değeri vicdanlarımızın sesine verseydik, onlarca kadının arkasından toprak atmazdık. Ne yazık…

Biliyor musunuz, ?

Belki üstümüzden kuşlar geçebilirdi ama biz onların da canını çok yaktık…