Ne İstiyoruz Biz?

En son ne zaman sorduk kendimize ne istiyoruz? diye, ne zaman düşünmeye vakit ayırıp kendimizi dinledik ve kendimiz için bir şeyler yapmaya karar verdik, hep bir koşuşturma içerisinde değil miyiz, sürüklenip gitmiyor muyuz? Hep yarını yakalama peşindeyiz, bugünü ne vakit unuttuk, ne vakit bu kadar kendimizden vazgeçtik?

Onca kalabalık ortamda çığlık çığlığayız sesimizi duyurmak için bizi dinlemelerini dahası anlamalarını bekliyoruz. Oysa güne başlarken kendimizle başlasak, kendimizi gün boyu dinlesek ve anlasak belki o zaman insanlarda bizi duyar, bizi dinler, bizi anlar. Biz kendimizi duymazsak başkalarının duymasını bekleyemeyiz. Biz kendimizi sevmezsek başkalarının sevmesini bekleyemeyiz.
İnsanın önceliği, asıl dostu kendisidir. Bunu unutmadığımızda Bir bütün olabiliriz.

Bir şeyleri değiştirmek istiyorsak önce kendimizden başlamalıyız buna. Aynadaki yansımamıza dönüp kimseye ihtiyacımız olmadığını, biz kendimize yeteceğimizi söylemeliyiz. İşte o vakit eleştiriden korkmayan bir genç nesile, mutlu insan kitlesine sahip olabiliriz. “Kim ne demiş? Ne söylemiş? Nasılmışım?” diye düşünmek yerine, özel olduğumuzu düşünmeye vaktimiz kalır.

Toplum baskısı diye bir şey var. Ahmet Güldağ’ın şu sözlerini hatırlamak istiyorum;

Çok hızlı yaşarsın yavaş git derler.
Yavaş yaşarsın ölü gibisin derler.
Orta halli yaşarsın monotonsun derler.
Ağlarsın bunalımda derler.
Susar dinlersin dilini mi yuttun derler.
Konuşursun sus artık derler.
Çalışırsın amele derler.
Yatarsın beleşçi derler.
Kısacası derler de derler… İnsanlar söylemeye devam ederken bu yazıyı okuyan güzel insan sen kendin gibiyken özelsin ne istiyorsun sor kendine ve hemen yapmaya başla. Bugünün pişmanlığı olmaz çünkü dinlendiklerimizle değil yaptıklarımızla kalalım…