Bir Yalan Söyle Bana

Bir porsiyon yalan alabilir miyim? Bol acılı olsun.

Yine geldim kalabalık yalnızlıklara. Kocaman bir lokanta misal. En köşedeki masada yemek yiyorum. Diğer masaların hepsi dolu. Ben tek başıma gelmişim sadece. Buna üzülüyorum içten içe. “Neden kimsem yok?” diye sorguluyorum. Sonra, akıma ben de dahil oluyorum. Bir porsiyon yalan alabilir miyim? Bol acılı olsun.

İşte oldu. Artık, ben de yalnız değilim. Bu da kocaman bir sinema salonunun, dolu olması gibi. Herkes birbiri ile yan yana oturuyor. Ben yine, tek başıma gelmişim oraya. Ama herkes ile yan yanayım. Çok insan var, ama kimse film hakkındaki düşüncelerimi bilmiyor. Yanımdakiler rahatsız olmasın diye, telefonumu sessize alıyorum. Biraz ayağa kalkıp genleşeyim desem, arkamdaki dürtecek. Yanımda oturana, film hakkında bir şey söylesem azarlanacağım. Ne anladım ben bu kalabalıktan?

Bir paket cips olsa keşke. Bütün halindekileri sevmem, dibinde kalan paramparça olanlardan olsun.

Doğru ya. Sinemada cips yemek de işkencedir. Her an uyarı veya kınama cezası alabilirim. Neyse, yanımdakiler mutlu olsun. Gerekirse cips de yemem. Onlar rahat etsin. Dipte kalan, paramparça olan ben olurum.

Film arası geldiğinde açılan ışıklar gibisin…

Filmin en heyecanlı yerinde, başrolümüzün sözü yarıda kesilir. Bir iki saniye, ne olduğunu anlamaya çalışırsın. Sonra ışıklar yanar. En önde oturan küçük çocuk, koştura koştura tuvaletin yolunu tutar. Arkanda oturan gençler, pek bir rahatsız olur. Patlamış mısır hevesi ile bu anı bekleyen insanlar, koltukların arasından geçmek için iki büklüm olur. Ama güzeldir o ışıkların yanması. Hem filmi merak edersin, hem işin varsa halledersin, bir de yanında biri varsa 1 saattir konuşmadığın için hemen içini dökersin. Karanlıkken göremediğin etrafını, bir anda görmeye başlarsın. Sağda solda kim var? Neler oluyor? Tüm soru işaretlerini giderirsin. Aydınlanırsın. Bunu da sevdiğin birine iltifat olarak not al; “Film arası geldiğinde açılan ışık gibisin.” Pek bir romantik.

Bir müsaade eder misiniz?

Yemek ve film. Muazzam bir gün. Sosyalleşmek işte. Onlarca, belki de yüzlerce insanla beraberdik. Şimdi, evin yolunu tutma vakti. Kalabalık sokaklara atılacakken, bir teyze sinemanın kapı girişinde sırtı dönük bir şeyler yapıyor. Onun ne yaptığını asla görmez, asla da ilgilenmezsin. “Bir geçebilir miyim? Şey… Müsaade eder misiniz?” Teyze de seni asla duymaz. Bir sonraki seviyeye geçebilmek için teyzeyi dürtmek zorundasın. “-Aah pardon evlat buyur tabi.”

İşte oldu. Kalabalık sokaklardasın. Yürüdüğün yolu kaldırıma çizseler, nasıl bir şekil çıkar acaba? Onca kalabalığın arasında, bir sağa bir sola gidiş gelişler. Zikzaklar çizerek gidiyorsun. Araba değiliz sonuçta. Trafik sağdan akmıyor. Karşından ne geleceği belli olmuyor.

Bir yalan söyle bana.

Eve kendimi attıktan sonra, pijamalarıma gittim koştura koştura. Terliklerime ve salonda en çok tercih ettiğim kanepeme yerleştim. Sosyalleşmiştim. Ne güzeldi. Şimdi, güzel geçen günümün ardından yeller esiyor. Biten bir şeylerin ardından, neden yeller esiyormuş gibi hissediyoruz ki? Yokluğunu hatırlamak için mi? Acımızı unutturmamak, daha çok belli etmek için mi? Neyse, fazla esmesin. Cereyan yapıyor.

Tüm gün, yemeği yiyip de akşam çayına tatlıyı beklersin. 3 öğün yalanın ardından gelen, tek gerçeği. İşte şimdi tek başınasın. Sosyalleştiğin koca bir günde, sadece kapı eşiğindeki teyze biliyor senin ne istediğini. Eve gitmek mi istediğin? Sosyalleşmek mi? Tek taraflı fedakarlıklar mı? Sinemadaki ön sırada telefonun ışığını açan kız gibi. Bir de parlaklığını sona vermiş, filmin en güzel yerinde dikkatimizi dağıtıyor. Kasıla kasıla kendine dikkat ettiğin bir ortamda, aynı hassasiyetin sana karşı gösterilmemesi. Bunu mu istiyordun? Çevrende çok insan mı olsun istiyorsun. Kalabalık yalnızlıklar, her yerde. Koş çabuk, geç kalma.

Yazdım yazdım durdum, baktım yalnızlık bir nimet.

Kalabalık yaramıyor bana. Kuru kalabalığa, hiç tahammül edemiyorum. Bana bir dilim pasta yeter. Gerekirse, karnımı onunla doyururum. Sen böyle devam et. 3 öğün yalanların, lop lop et olsun. Benim gerçeklerim, benimle olsun. Bir gün gerçek bir yemek olursa hayatımızda, hem karnımız doysun hem de ruhumuz.

Bir parça gelecek alabilir miyim? Gerçek olsun, sonsuz olsun.