Geçmişteki Güneş

Yirmili yaşlarımın başlarındayım ve bazı hislerimi kaybetmeye başlıyorum. Güneş sanki on yıl önceki gibi ışıldayarak parlamıyor evet güneş yine orda kendi halinde işini yapmaya devam etse de artık o ışıldama seslerini çıkartmıyor ya da ben güya daha önemli işerle meşgulken minik bir mutluluk olan ışıldamaları fark etmiyorum bile. Sanki ışıldamadan daha önemli ne olabilir ki!

İnsanların gülüşleri kulağıma farklı geliyor eskisi gibi gülmüyorlar sanki. Çocukluğumdaki eski neşeden iz bulamıyorum etrafımda kimse artık neşeli değil mi? Ya da ben mi içimdeki neşeyi kaybettim. O huzurlu kahkahaların ışıltısı, sıcaklığı  nerde?

Büyüyünce dünyanın değişip ışıltıları sönünce arkasındaki korkunç gerçeklerle soluklaşacağını neden söylemediniz bana! Biri söyleseydi büyümeyi dört gözle beklemez güneşli günlerimin keyfini çıkarırdım.

Solmayı ben mi istedim yoksa geçen yıllar mı bana bunu yaptı yarım bırakılan arkadaşlıklar, gereksiz kırılan kalpler, küçük olaylar yüzünden söylenen büyük sözler ve bunların beynimin küçük bir köşesinde sürekli hafif esintilerle kendini hatırlatması… hem ben hem yıllar birlik olup başardılar galiba.

Hayatımın çoğu anında ışıltımı kaybettiğimi göz ardı ediyorum içimdeki mutluluk hala ordaymış gibi taklit edip beynimi kandırmaya çalışıyorum ama durup bir gökyüzüne bakınca beynimdeki esintiler tekrardan sinsi sinsi gelip beni düşünmeye zorluyorlar ve puf! tüm ışık söndü. Kendimi kandırmam artık hiçbir işe yaramıyor. Düşünmek zorunda olmak, esintileri ve ardından gelen gerçek dünyanın gündelik karmaşasının bende hissettirdiği kocaman fırtınaları istemiyorum.

Çocukluğumdaki sesleri, kokuları, duyuları özledim solup kaybolmak istemiyorum. Minik olaylar ve küçük gülücüklerimin huzurlu hissiyatıyla mutlu olmak, kafamda fısıltıların olmadığı yaşlarıma dönmek istiyorum. Geçmişteki ışıldayan güneşimi geri istiyorum.