Geri Dönüş

En son sessizlik demiştim sizlere. Şimdi “Geri Dönüş” diyorum, kısa bir ara vermiştim şimdi geri dönüyorum. Kapkara bir gecenin ortasında atıyorum bu adımları. Çünkü, karanlık geceler ulaştıracak beni aydınlık sabahlara…

Yıllar hep böyle geçti, yolum hep taşlı dikenliydi zaten. Hiçbir şey, hiçbir zaman kolay olmamıştı. “Beyaz Bir Sayfa” dedikçe karalandım. Karalandıkça, yaralandım. Hep sakladım, hep sakındım kendimi. Ben beyazlarını açtıkça zorla girdiler sayfalarıma.

Karanlık gecelerden biri daha. Öyle olduğundan bir haber yürüyorum umutlarımda. Umut; bir otobüs durağıydı o gece için. Bazen bir otobüsün götüremediği umutlara, bir otobüs durağı götürebilirdi çünkü. Bir dönüm noktasıydı bu. Dönüm noktalarından sadece bir tanesiydi bu. Karanlık bir gece, umut dolu bir otobüs durağı ve çocukluktan kalan son kırıntılardan, bir eksiliş daha.

Yaşadığım sayısız acının üstüne, hiç bilmediğim bambaşka bir acı daha. Sol yanım acıyor derler ya hani, sol yanı hiç tutmayabiliyormuş insanın. Sonrası uzun bir gece, acıyla geçen günler, soğuk bir odada bayılmak, korkup üşüyerek uyanmak, sıcak günlerde avuçlarını parçalamak…

Bir kış geçti, yediğimiz ayazı unutmadan. Bir de yaz geçti üstüne, acıları toplamaya çalışarak. Şimdi eksilenleri de topluyorum, fazlalıkları da. Acım azaldı ama bitmedi, bitmeyecek. Acıyan canım tetikliyor hırsımı. Acılar azaldıkça, öfke artıyor. Geçen zaman, daha da körüklüyor içimdeki öfkeyi. Bir gün. İşte bir gün vakti gelecek. İçimdeki hırs çıkaracak beni en yukarılara. Seni vuracağım diyorum, başardıklarımla, kazandıklarımla vuracağım seni. Benden çaldığın adımlarımı da bana kattığın koşuları da göreceksin. İşte diyorum, buraya yazıyorum. Bir gün gelecek. Karanlık geceler ulaştıracak beni aydınlık sabahlara. Çünkü güneş, uzun gecelerin ardından daha berrak doğar.

Bu bir geri dönüşün ayak sesleri olsun. Şimdi sesimi herkes duysun. Gece bitti, sessizlik geçti. Bu bir geri dönüş…